Financiële communicatie

Als u goed oplet, communiceert u er wat af! Ik tenminste wel. Net nog: met mijn bank. Moest even een bedragje overmaken. Dan sta ik volop in de interactie met mijn vrienden van de Rabobank. Ooit was de SNS-bank op de hoek van de Pieter Zeemanstraat in Woensel-west mijn eerste bank. Hoewel die rekening daar al heel lang geleden is opgeheven, ken ik het rekeningnummer nu nog uit mijn hoofd. Daar ligt een principe aan social branding onder dat me vandaag een sterke marketingcommunicatieadviseur maakt als ik zou weten hoe dat werkt.

De bank lag aan de rand van de wijk, een zevental minuten lopen van mijn geboortehuis. Op die plek eindigde de Pieter Zeemanstraat in de kruising met de Boschdijk. Vanuit de bank keek je op de flank van het grote kantoorgebouw van Philips Nederland. Daarachter lag het - jaren eerder gebouwde - toenmalige hoofdkantoor van de lampenfabriek uit het zuiden des lands. Dichter bij onze industriële geschiedenis kon je niet wonen, besefte je als Eindhovense zoon van een (Philips)arbeider.

Op het bankgebouw kwam je om betalingsopdrachten af te geven en andere handelingen te doen die nu zijn uitgestorven omdat je ze via het internet regelt. Mijn eerste opdrachten waren de acceptgiro's om het ontwikkelen van mijn vakantiefoto's mee te betalen. Eigenaardig genoeg weet ik dat het ging om The Film Corporation of America - kortweg Trifca - waaraan ik geld verschuldigd was voor het afdrukken van mijn kiekjes uit Engeland. Een poosje later kreeg ik dan een envelop in de brievenbus op het Celsiusplein (zeven minuten verderop) met een bankschrift waaruit bleek dat mijn intenties waren goedgekeurd en uitgevoerd.

De betaling die ik vanavond helemaal zonder inmenging van welke bankemployee dan ook regel, kan ik al controleren als ik mijn actuele saldo bekijk. Da's goedgekomen, stel ik vast. Ik ben een fan van het zelf kunnen regelen van mijn bankzaken. De medewerkers van de bank aan de Pieter Zeemanstraat ken ik geen van allen meer, zo ik ze ooit gekend heb. Maar ik ken nog wel de verhalen over hun laatdunkende wijze van reageren op sommige buurtbewoners. Die verhalen deden de ronde op verjaardagsvisites. Het verwijt dat de bankmedewerkers gemaakt werd, liet zich samenvatten in de vaststelling dat het 'toch om je eigen geld' ging. We waren nog maar luttele jaren verwijderd van de vrijdagse loonzakjes waarmee mijn vader zijn zuurverdiende centen als een investering afdroeg aan mijn moeder - en daarmee aan ons gezin als economische eenheid. Banken hebben vanaf het begin van de salarisrekening een verkeerde houding aangenomen naar het geld van hun klanten.

Maar alles went en voor het gemak dat ons mensen dient, zijn we bereid diep in de buidel te tasten. Geen bankgebouw nog te bekennen waar ik aan de balie een acceptgiro kan afgeven. Laat staan dat er nog soortgelijke plekken bestaan waar ik na een eenvoudige vraag geld krijg onverhandigd zonder dat er per direct een arrestatieteam achter me aankomt. Voor dat soort akkefietjes moeten we allang niet meer bij de bank zijn. Nee: we regelen het zelf wel via internet en betalen voor de service om het eigenstandig te 'mogen' doen.

Ik moet zeggen dat ik onder de indruk was toen Rabobank telebankieren op mijn pad kwam en ik was dan ook een van de eerste hierboven beschreven sukkels die ging betalen om zelf te mogen doen wat eerder door bankmedewerkers voor mij werd gedaan. Weer zo'n fraai staaltje doelgroepcommunicatie om de vingers bij af te likken. Ik weet wel waarom ik er met twee voeten tegelijk intrapte: vrijheid! Ik ging mooi zelf uitmaken wanneer ik mijn virtuele Pieter Zeemanstraat zou bezoeken. Al deed ik het in het midden van de nacht, al hield ik er mijn pyama bij aan: ik was de klant en dus koning.

Plus dat er in die beginjaren van het internetbankieren nog geen criminelen naar onze inlogcodes kwamen hengelen en pincode via de telefoon probeerden te ontfutselen. Ik vind iedereen een betrekkelijke sukkel die zich via de bank op internet geld laat afpakken. Toch komt het steeds vaker voor en onlangs was een collega aanzienlijke sommen kwijt omdat ze in Amsterdam geskimd was (of zoiets). Bepaald geen doetje die collega en dus word ik ook wat voorzichtiger.

Zo valt me de laatste tijd op dat alle codes die ik met mijn Rabopas en Raboreader genereer opvallend vaak met 35 of 36 beginnen. Wil iemand met mij communiceren over soortgelijke ervaringen? Misschien moeten we eerst onze pincode uitwisselen, om het gesprek te vergemakkelijken? Die van mij is