Overgang (1)

Op zaterdag is het druk op Pisa-airport. Ook midden september. En zeker rond een uur of elf in de morgen als heel de wereld het lekker vindt om te arriveren in de Toscane voor nog een beetje nazomer, renaissance en lekker eten en drinken. Als ervaren reiziger naar deze bestemming weet ik dat het alternatief van achteraansluiten in de rij voor de shuttlebus naar de autoverhuurterminal een wandeling van amper zeven minuten is. Het is de ideale manier om te wennen aan die heerlijke Italiaanse zon die je vanaf de vliegtuigtrap welkom heet. Plus dat het je zomaar de nodige wachttijd kan schelen om niet met een hele bus vol autohuurders te arriveren bij de balie waar jouw autosleutels liggen te wachten. Was het overigens maar zo simpel. In de vele jaren dat ik nu een auto huur voor mijn vakanties in Italië heb ik de autoverhuurbranche leren kennen als een van de meest inefficiente en klantonvriendelijke wijze van welkom heten van toeristen in je land. Het uitreiken van een autosleutel kost per klant gemiddeld tien minuten. En dat terwijl al die klanten net als ik via internet hebben aangegeven wat ze willen, hoe ze dat hebben betaald met welke creditcard. Ook hebben we allemaal terdege begrepen welke risico s ons te wachten staan ten aanzien van lekke banden, krassen op de motorkap en in het ernstigste geval diefstal van de gehele voiture dat we er niet naar uitzien dat nog allemaal eens te verklaren aan een balie met een slecht Engels sprekende Italiaan. Maar zo gaat het dus wel. Nog even afgezien dat je het ook kunt treffen dat de huurder net voor jou een creditcard overlegt die het niet doet (toch raar, gisteren kocht ik er nog een jacht mee in Sant Tropez). Meestal reist zo iemand in een uitgebreid gezelschap dat mondeling kan borgstaan voor de kredietwaardigheid van betrokkene, maar nimmer de eigen plastic geldmiddelen aan eenzelfde onvoorwaardelijke test wil blootstellen. Laat ik er helder over zijn: ik kom het liefst bij en zo leeg mogelijke balie uit als het er om gaat mijnhuurauto op te halen. Ach, niets menselijks is mij vreemd in een rij van wachtenden. Hoe superieur ervaren reiziger waande ik mezelf dan ook toen ik die drukke zaterdag net voor de shuttlebus te voet arriveerde bij de autoverhuurterminal. Daar was de zaterdagse drukte al goed merkbaar. Wat kunnen mensen met koffers toch veel onnutte vierkante meters in beslag nemen. Behoedzaam manoeuvreerde ik me naar de balie waarboven de naam prijkte van het bedrijf waar ik mijn auto had gehuurd. Daar stonden tot mijn glorie welgeteld nul wachtenden en maar liefst twee personeelsleden. De jongste van de twee nam verbaasd mijn geprinte voucher aan en meldde kort dat mijn auto zou worden uitgereikt door het bedrijf dat in de uiterste hoek van de terminal een minuscule balie had gehuurd. Die met de lange rij, informeerde ik nog. Waarop de tweede collega achter de balie tot leven kwam en dat bijna blijmoedig bevestigde. Het eerste half uur van onze vakantie was daarmee ruimschoots ingevuld. Als je zoekt naar een overgang naar een ander tempo omdat de stress je wat te veel wordt, werd ik op Pisa meteen op mijn wenken bediend. Het zou er niet bij blijven. Jos Rochette